Zo, we zijn zomaar weer 2 weken verder sinds mijn laatste verslag. Ik heb weer het een en ander meegemaakt uiteraard. Als dat niet het geval was geweest dan had het wel saai geweest.

In Duu heb ik een funeral (begrafenis) meegemaakt. Dit gaat gepaard met veel gedrum, gezang en gedans. Vaak begint het 's avonds of 's nachts en het stopt pas na 3 dagen en gaat 24-uur lang door. Gelukkig zijn er wel pauzes tussendoor dat de mensen wat gaan eten en drinken maar daarna gaan ze weer vrolijk verder. De eerste funeral die ik heb meegemaakt was voor iemand die al 3 jaar geleden is overleden. Het schijnt normaal te zijn in deze streek om dood van iemand dan nog steeds te vieren, het gaat hier dan voornamelijk om de presents die de familie krijgt (wat ik ervan heb begrepen). 2 dagen na de eerste funeral begon de 2^de funeral. Caitlin en ik zijn hier ook weer even gaan kijken en dit was precies het zelfde alleen op een andere plek in het dorp. Hier werd ‘gevierd' dat er iemand 1 jaar geleden overleden is.

In het weekend van 3 maart en 4 maart zijn Caitlin en ik met 6 andere volunteers (Jenny en Dave uit USA en Neal uit Israel en 3 meiden uit Duitsland) naar Boabeng-Fiema geweest. Wij zijn hier op een vrijdag aangekomen en hebben geslapen in een guesthouse. Er waren 3 Ghanezen met ons mee die ons deze kant op reden. 's Avonds hebben we in een naast gelegen dorpje een cafe'tje bezocht. Natuurlijk niet zoals je dat in Nederland kent, het was lekker buiten zitten en je kon er een biertje of een shot kopen. Hier heb ik mijn tweede biertje gedronken (de eerste was tijdens de meeting day met andere volunteers de donderdag voor dit weekend). De zaterdagochtend zijn we dus naar Boabeng-Fiema geweest om naar de heilige aapjes en het bijzondere kerkhof te kijken. We werden rondgeleid door een gids die vertelde dat de apen overleden mensen uit de slaventijd zijn, hun geest leeft voort in de apen. En als er een aap overlijdt, regelen de dorpsbewoners een dienst met kistje, doodskleed en gebeden van de fetish priest. Daarna zijn we doorgereden naar Kintampo Waterfalls. Hier konden we 3 watervallen bekijken. De 1^ste is wel aardig om te zien, de 2^de stelt niets voor en de 3^de is mooi. Onderaan de waterval konden we lekker zwemmen, dit was erg verfrissend! Er waren hier ook veel Ghanezen. Er waren een paar scholen op excursie en dat hebben we geweten. Wij waren de enige blanken en we waren een attractie op zich. Wij wilde graag foto's nemen van hun/waterval en zij wilde heeeeel graag foto's nemen van ons. Dat we weer waren in Tamale hebben we geslapen bij de jongens uit de USA en Israel. Dit scheelde ons weer een hoop geld die we anders aan het hotel hadden uitgegeven.

Vanuit Tamale hebben we een trotro gepakt naar Walewale. Dat was nog een hele belevenis want er ontstond een ruzie tussen 2 vrouwen. Ze gaan dan erg tekeer tegen elkaar, gillen, schreeuwen, trekken en duwen niet normaal. En het ging echt werkelijk waar helemaal nergens over. Uiteindelijk zat iedereen en onderweg waren deze 2 vrouwen alweer de dikste vriendinnen door het delen van elkaars eten... Vanuit Walewale de taxi genomen naar Duu. Onze hostfather was niet thuis om ons op te komen halen met de motor. De taxichauffeur vroeg voor een rit van 35 km. Wel 400 GCD. Hier gingen wij natuurlijk niet meer akkoord. Uiteindelijk hebben we 35 GCD betaald. Waarschijnlijk was de chauffeur niet zo goed in rekenen en heeft hij zich vergist want 5 jaar geleden was 35 GCD 35.000,-- GCD

6 maart is het independence day in Ghana dus de dag hiervoor hebben alle schoolkinderen in Duu geleerd hoe ze moeten marcheren. Ik heb hier ook aan meegedaan. Erg leuk met uiteraard drums en zang. Dinsdag en woensdag is de school gesloten en is er dus holiday. Dinsdagavond hebben we bij iemand televisie gekeken naar de independence day in Accra en alle andere regio's van Ghana. De televisie draaide op een generator van diesel want er is geen elektriciteit in Duu. Was erg leuk om dat zo even te zien.

Wat ik trouwens geen leuke klus vindt, is om mijn kleding met de hand te wassen. Wat een ramp zeg. Witte dingen worden nooit meer wit. En als ik een wit shirtje over de waslijn had gehangen buiten waaide het op de grond en zag het alweer rood pffff, werk voor niets gedaan.

Wij zijn met de fiets naar het verderop gelegen dorpje gefietst. Het is zo'n 10 km. Verder en we hebben er ongeveer een uur over gedaan. De road is erg zanderig maar het was wel te doen omdat wij rond 07.00 vertrokken waardoor de zon nog niet zo scherp is. Anders is het echt niet te doen want er is nergens schaduw op de weg. Ik fietste op een bamboe fiets en is afkomstig van SYTO. Het is een soort mountinebike achtig type. Na verloop van tijd deed het zitten op de fiets wel zeer.

Ik heb voor het eerst les gegeven op school. Engelse les en rekenen. Er waren wel geteld 8 kinderen aanwezig (de klas bestaat officieel uit ongeveer 40-45 kinderen). Ik gaf les aan Primary 2, de kinderen hebben een leeftijd van ongeveer 7 - 11 jaar. Het lukte wel aardig. De kinderen die aanwezig waren willen ook echt leren. Het leukste vinden ze om de cijfers en de tekst van het bord te kopiëren in hun schriftjes. Als ze dit gedaan hebben komen ze aan de lerares (madame ..) vragen of ze het goed hebben overgenomen en willen dan dat het gemarkt wordt. De kinderen leren meer door te onthouden dan dat ze daadwerkelijk de letters lezen. Na schooltijd naar het weeshuis gegaan. Er werd hier gekookt voor de lunch en de kinderen komen hier om de lunch te nuttigen. Daarna gaan ze naar hun familie waar ze wonen. Elke dag komen er weer andere kinderen naar het weeshuis voor de lunch.

Ik heb nog op mijn blokfluit gespeeld in de compound. Alle kinderen wilde er natuurlijk ook op blazen. Maar ze blazen niet voorzichtig nee, er gaat een hele wervelwind doorheen met heel veel ‘regen' (spuug). Hele fluit was ondergekwat haha.

Ik heb een kerkdienst meegemaakt van de katholieken. Er werd veel gezongen, gedanst en hele stukken uit de bijbel voorgelezen. Tussendoor roept de priester: ‘Halleluia'. De kerkgangers antwoorden met: ‘Amen'. De dienst duurde ongeveer 3 uur maar dat heb je amper door.

Afgelopen donderdag afscheid genomen van de school en de leraren en afscheid genomen van onze hostfamily. De hostfamily hebben we cadeau'tjes gegeven. Hier was iedereen erg dankbaar voor behalve onze hostfather en hostmother. Zij namen de cadeau's in ontvangst en gaven geen blijk van dankbaarheid.

Het weekend ben ik naar Mole National Park geweest. Dit is een heel groot park. Vanaf het restaurant zagen wij (een groepje blanke mensen) de olifanten lopen. En we hebben een jeepsafari gedaan van 2 uur maar dit viel wel erg tegen. We zagen heel veel antilopen en verder vogels en wilde zwijnen. Helaas geen olifanten op korte afstand. Hier hadden wij wel op gehoopt maar helaas.

Zondagmiddag ben ik door SYTO naar mijn nieuwe hostfamily gebracht. Dit is in Tamale net buiten de stad. De stad is op zo'n 20 min. Lopen maar ik kan ook de taxi pakken. Ik had een zeer warm welkom in mijn familie. Mijn hostmother heet Irene, hostfather heet Samuel (Sammy) en er zijn nog 2 thuiswonende kinderen, Jojo (12 jr.) en Sandra (13 jr.). Ze zijn heel erg open en ik kan ze goed verstaan. Dat is voor mij wel heel erg prettig. Vanochtend om 08.00 voor het eerst naar het weesthuis geweest (Anfaani Children's Home). Ik heb hier gewacht tot 10.30 totdat eindelijk de supervisor kwam. Ik werd geïntroduceerd en ingewijd door een blauw overslagdoek te dragen tijdens het werk. Er wonen 10 kinderen van een paar weken oud tot 2 jaar. Ik heb 2 baby's melk gegeven en verder gekeken wat het werk precies inhoudt. Deze week heb ik dienst van 08.00 - 13.00 en volgende week van 13.00 - 19.00 uur. Werkdagen van maandag t/m vrijdag. Als ik dat zou willen zou ik ook nog op de zaterdag kunnen werken.

Hier zal ik 6 weken verblijven en ik hoop dat het een prettig verblijf zal worden.

Mijn hostfamily heeft een eigen postadres te weten:

P.O Box 488

Tamale N/R Ghana

Dus als iemand iets wil sturen dan is dat mogelijk.

Ik heb zelf ook een Ghanees nummer:+233543919605

Ik hoop dat alles goed gaat in Nederland en dat het beetje bij beetje wat warmer wordt zodat wanneer ik in Nederland aankom, mijn korte broek aan kan houden haha.

Groetjes aan iedereen,

Liefs Nancy