Zo, hoe staat het leven in Tamale? Ik kan jullie zeggen dat ik dit met blokletters kan antwoorden: PERFECT!!! Ik geniet hier enorm met alles wat ik meemaak in en rond mijn hostfamily, project, de stad Tamale én al de andere volunteers en Ghanezen waar ik kennis mee mag maken.

Zo heb ik mijn hostbrother (Jojo 12 jaar) en hostsister (Sandra 13 jaar) geleerd om blokfluit te spelen. Mijn hostbrother speelt de drums in de kerk en is dus muzikaal te noemen. Danst ook de hele dag door, lekker beweeglijk. Ze willen graag de song van the Sound of Music leren spelen ‘Do, re mi, my female dear....'. Ik heb de noten en de grepen op papier geschreven. Maar uiteraard zijn ze deze na een week of wat kwijt geraakt...

Ik ben nu 3 keer naar de kerk geweest samen met Jojo en Sandra: Lighthouse Chapel International. Ze hebben 3 verschillende kerken: een kerk voor de adults, kerk voor de children en een kerk voor de youth people. Ik ben de eerste keer bij de adults geweest. Was leuk om mee te maken maar kwam te laat aan. Ik weet nu dat ik a.s. zondag om 08.30 in de kerk moet gaan zitten omdat dan meer dans en zang te beleven valt dan op het moment dat ik binnen kwam. Iedereen kan ook gewoon binnen komen of gaan gedurende de dienst. Het is heel vrijblijvend. Er komen ook veel mensen naar de kerk en je zit niet in houten banken zoals bij ons in Holland maar gewoon op een plastic stoeltje (dat is voor Ghana heel wat). Halverwege de dienst gaan ze in groepjes zitten en praten/discussiëren over het onderwerp waar op deze dag over gebeden wordt waarna ze vervolgens weer in rijen gaan zitten en luisteren naar de gebeden/preek van de pastor. Maar echt totaal anders dan in Holland. Veel temperamentvoller/expressiever. De tweede keer ben ik naar de kinderkerk geweest. Jojo drumde hier op het drumstel. Een aantal kinderen waren aan het zingen. Andere kinderen zaten/stonden bij de stoelen. Zijn allemaal erg netjes gekleed. De kleinste kinderen dragen zelfs al erg nette schoenen met hakje. Met Pasen ben ik naar de jongerenkerk gegaan. Maar omdat het Pasen was waren de jongeren en de kinderen in één kerk. Hier wordt ook lekker wat gezongen, er zijn dan ook een drumstel en toetsen aanwezig met lekker grote geluidsboxen waar het geluid luid en duidelijk uit komt denderen. Geweldig vind ik dat. De voorgangster spreekt uit delen van de bijbel die veel mensen bij zich dragen. Een kerkdienst duurt ongeveer 2 á 2,5 uur maar errug leuk om mee te maken. Als er in Holland op deze manier een kerkdienst uitgevoerd wordt zullen er veel meer jongeren naar toe komen denk ik. Er is mij verteld dat er in Holland ook Lighthouse Chapel International kerken zijn.

Je hebt hier trouwens vele geloven naast elkaar wonen zoals Christen, Katholieken, Moslims, Charismatisch etc. Al deze geloven kunnen prima met elkaar opschieten. Er is geen verwijt naar elkaar toe. Je hoort vanaf 04.00 uur 's ochtends tot een uurtje of 20.00 uur ‘s avonds de vele moskee's al ‘brullen' om de mensen te vertellen dat het tijd is om naar de moskee te gaan. Er staan echt veel moskee's overal en nergens. Moskee's staan soms ook gewoon naast de gewone kerk zeg maar, en dat is geen probleem.

Ik ben met andere volunteers naar het zwembad in Tamale geweest. Het water was niet super schoon maar wel oké. Daarna met hen gegeten in een restaurantje. Nadat ik 's avonds thuis kwam voelde ik m'n buik al wat draaien. Ik wist al dat ik teveel gegeten had. Uiteindelijk naar het toilet geweest en weer terug in bed gekropen. Rond een uur of 00.00 voelde ik me nog steeds niet lekker. Ben toen weer naar het toilet geracet en heb even al mijn eten eruit gespuugd. Zo, dat luchtte ff lekker op! Eindelijk kon ik gaan slapen haha.

Ik heb als ontbijt één keer rijstepap gekregen (gekookte rijst met water) maar dat is toch niet mijn ding om te eten... Verder koken ze lekker eten, pittig maar niet té pittig voor mij. Alle familieleden kunnen koken. Verder valt soms de stroom uit en hebben we geen stromend water. Dat wordt dan douchen met een bucketshower, dat is voor mij geen probleem omdat ik dit al gewend was van Duu, dat mooie ‘in the middle of nowhere' dorp. Ik heb er trouwens geen spijt van dat ik daar voor 3 weken geleefd heb. Het was een hele goede ervaring om dit deel van Ghana mee te maken.

Inmiddels ben ik ook nu 2 keer naar de club geweest in Tamale. Het is boven op het dak van een restaurant. Er komen veel mensen met lekker dansbare muziek die lekker hard wordt afgespeeld. Ondanks dat het op het bovenste dek van een gebouw is in de buitenlucht, zweet je je rot. Er is hier een heel bekende song genaamd: ‘Sodoke' waarop een zeer bekende dans op gedanst wordt: ‘Azonto'. Bijna elke Ghanees ken dit wel zingen en dansen. Erg grappig om te zien. Mijn hostbrother heeft mij ook een aantal moves geleerd van de dans. Het schijnt dat er wel filmpjes te zien zijn via youtube.

Zo nu en dan regent het heel erg hard. Het regenseizoen gaat binnenkort beginnen en dit zijn de begintekenen. Ik sliep eerst bij het raam maar ben midden in de nacht verhuisd naar de andere kant van de kamer omdat mijn bed en mijzelf beregent werd. Eerst dacht ik dat het wel mee viel maar omdat het ook nog eens erg hard waait als het gaat regenen viel het toch wel bar tegen. Midden in de nacht dus aan het spoken geweest met mijn muskietennet etc. Er stonden 2 bedden in mijn kamer en ben dus naar het andere bed gedaan, maar jeetje, wat een verrot bed was dat. Lattenbodem was zeer golvend zeg maar. Na 3 nachten maar weer overgestapt naar mijn eerste bed, dat was weer een hele verademing.

Eindelijk op 7 april mijn eerste kakkerlak gespot. Ik zat hier al lange tijd op te wachten, ik mistte ze wel hahaha. Van andere volunteers had ik verhalen gehoord dat zij enorm veel kakkerlakken zagen als ze naar het toilet moesten 's nachts. Maar ik had daar helemaal geen last van. Maar nu toch de eerste ontmoet. Deze is waarschijnlijk door het riool van de wasbak naar boven gekomen oid. Kakkerlak werd meteen doodgemept door mijn hostmother.

Met andere volunteers wilde we gaan eten bij een restaurant verderop in Tamale. We dachten de naam te weten van het restaurant (Kings Davids ,ik was er 1 keer eerder geweest). Dus de naam verteld aan de taxidriver en hij er naar toe gereden en zette ons af bij Kings Davids. Ik keek om me heen en het leek helemaal nergens op. We vroegen het aan een vrouw waar het echte restaurant was waar wij heen wilde. Zij ging voor ons bellen en op gegeven moment kwam er een taxi aan. Uit het verhaal van de vrouw begrepen we dat het niet heel erg ver zou moeten zijn waar wij heen wilde. Dus toch besloten om maar te gaan lopen en dan zien we wel. Bleek het gewoon aan de overkant van de weg te zijn zo'n 10 stappen verder....... Grrrrr, en dan wilde ze ons nog in een taxi zetten ook... Dat is toch ook wel wat van Ghana, geen stap verder zetten als je het nog met ander vervoer afkan.

2^de paasdag ben ik met andere volunteers naar de Picknick geweest in Karmina Barrack. Ik ben blij dat ik daar heen ben gegaan want het was ontzettend gezellig. Ik had eigenlijk moeten werken in de middag maar heb een vrije dag gevraagd aan de supervisor en hij vond het oké.

De picknick leek op een soort festival in Holland. Muziek, muziek, muziek (drums), eten, eten, eten, mensen, mensen, mensen. Echt enorm gezellig, er hing een erg goede sfeer.

Hebben jullie ooit gezien dat er in een taxi 2 mensen op 1 voorstoel zitten, 4 á 5 mensen op de achterbank en dan ook nog eens 2 mensen in de kattenbak die de klep omhoog moeten houden??? Nou, ik niet, maar hier is alles mogelijk. Als er maar zoveel mogelijk mensen in kunnen.

Ik ben op visite geweest bij een Hebalist (lokale medicijnman). Er zijn Ghanezen die eerst de medicijnman bezoeken alvorens naar het ziekenhuis te gaan. Ze hopen dat de medicijnman hen kan genezen op allerlei gebied. Wat ik ervan begrepen heb is dat ze een offer moeten afgeven zoals een kip, haan, geit, koe oid. Deze wordt afgemaakt en het bloed wordt besprenkeld over de potten met de overblijfselen van het offer. Tevens komen er spreuken aan te pas om iemand beter proberen te maken. Helaas mocht ik nu geen foto's maken van deze potten omdat ik niets bij me had om aan de medicijnman te geven (alcohol). Als ik de alcohol bij me had zou hij deze over de potten met offers besprenkelen. De spullen (potten) welke de medicijnman gebruikt zag eruit alsof het er al jaar en dag ligt te verroesten. De kleur van het roest is het oude bloed van de offers...... Zag er best wel onsmakelijk uit.

Inmiddels is Jack, vrijwilliger uit officieel Engeland maar woonachtig in Duitsland, bij mijn hostfamily komen wonen. Hij is, net als mij, geswitcht van project en familiy omdat hij ook niet het werk deed wat hij graag wilde doen. Door Jack zijn komst moest ik van kamer verhuizen, maar dat was voor mij geen probleem omdat ik nu in ieder geval een werkende ventilator in mijn kamer heb... I'm sorry Jack...

Afgelopen weekend een bezoek gebracht aan de nijlpaarden in Wechiau. Dit was heel erg leuk, spannend, tof etc. We waren uiteindelijk met 6 meiden. Ik zou in eerste instantie met 3 meiden die kant op gaan. Maar er was iets vervelends voorgevallen met 1 van de andere 2 meiden. We moesten namelijk 's ochtends vroeg 04.15 uur op de Metrobusstation staan voor de tickets naar Wa. Ik had, op advies van mijn hostmother, een taxi vooraf geregeld. De andere 2 meiden kwamen van de andere kant van de stad en hadden geen taxi geregeld. Zij dachten dat ze er wel een tegen zouden komen langs de weg, maar dat is dus niet het geval zo vroeg in de morgen wanneer het donker is. Ze hadden daarop besloten om te gaan lopen richting stad in de hoop dat er een taxi voorbij zou komen rijden. Helaas had één van de twee meiden het niet getroffen want zij was tijdens het wandelen beroofd van haar tas. Dit was natuurlijk allemaal erg eng zo in het donker met al die donkere mensen (er liep bijna geen mens op straat). Ze hadden daarop besloten om terug te keren naar hun hostfamily (hun hostfather had hun opgehaald) en om niet meer naar Wechiau te gaan. Ze waren verder niet gewond oid. Advies is dan ook: ga niet alleen of met z'n 2-en in het donker de straat op!!! Of regel een taxi een dag van te voren die je oppikt!!! Ik was daarentegen wel al gearriveerd op het busstation en had al de hele tijd met enige regelmaat telefonisch contact met de andere 2 meiden. Ik voelde me er zelf ook erg naar onder. Maar omdat ik een telefoonnummer had van een Ghanees die ik al meerdere keren had gesproken en ontmoet , had ik hem gebeld. Hij wist ervan dat ik naar Wechiau zou gaan met 2 meiden. Hij was in een ander dorp, richting Wa, en vertelde dat er 2 blanke Nederlandse meiden bij hem waren die ook dit zelfde weekend naar Wechiau zouden gaan. Ik heb toen ook 1 van die meiden gesproken en zij bevestigde dit. Ik heb toen besloten om de bus naar Larabanga te pakken en daar een nachtje te overnachten. De Nederlandse meiden waren hier ook waarna we met z'n 3-en de volgende ochtend naar Wechiau zouden gaan. De volgende ochtend rond 07.00 wachten op de bus die maar niet kwam natuurlijk. Uiteindelijk heeft de Ghanees een lift voor ons geregeld zodat we naar Sawla konden en in Sawla de trotro naar Wa. En vervolgens in Wa een trotro naar Wechiau (we moesten sowieso via Wa reizen). Het was enorm gezellig met deze 2 meiden en hebben enorm gelachen. Zeker de tijd dat we in Larabanga aan het wachten waren op een bus die niet kwam. We waren lekker aan het chillen samen met de Ghanees en zijn vrienden. Dat was echt top. Larabanga is een erg relax en vriendelijk dorpje. Onderweg in de trotro van Sawla naar Wa hadden we nog een buizerd aangereden. De vogel bleef aan de grill plakken maar de driver durfde de vogel niet weg te halen. Een andere oudere passagier heeft de vogel verwijderd. Maar de buizerd was nog half in leven. De passagier sloeg een aantal keer met de vogel op de grond en bracht hem de trotro in. Linda, één van de meiden, zat naast deze man en zag dat de vogel nog steeds leefde. De man probeerde de nek om te draaien maar lukte blijkbaar niet erg want de vogel leefde nog steeds. Uiteindelijk stapte de man uit omdat hij op plaats van bestemming was en nam de vogel mee. Eenmaal buiten sloeg hij weer een aantal keer met de vogel op de grond en hehe, eindelijk was de buizerd dood. Nu had hij tenminste een lekker vers vleesje voor bij het eten zal hij wel gedacht hebben haha. De andere 2 meiden die eerst niet zouden komen, hadden toch wel besloten om te gaan, wij hebben hen ontmoet in Wa, net zoals een meisje uit Noorwegen.

Oja, de hippo's, we hebben een kanotocht gemaakt van in totaal ongeveer 2 uur en hebben in totaal 9 nijlpaarden gespot. Ze waren allemaal in het water dus we konden alleen de bovenkant van hun hoofden zien (oren en ogen). 1 van de 6 meiden heeft een goede foto's kunnen nemen van een hippo met zijn mond open. Zij was ook de enige die dit heeft gezien omdat de kano net aan het draaien was. En ik baal er enorm van dat ik het niet gezien heb want dit wilde ik nou zo graag...... Helaas, ben evengoed wel blij dat ik uberhaupt hippo's heb kunnen spotten. Oja, we hebben trouwens nog geslapen in een guesthouse on the rooftop. Dat was echt leuk om te doen, slapen op het dak. De temperatuur was erg lekker om in te slapen. Een aantal meiden hadden het erover dat ze bijna bevroren zo koud dat ze het hadden... ik vond het heerlijk...

De terug van Wa naar Tamale was nog een hele happening want de tickets waren al uitverkocht voor maandagochtend. Er rijdt namelijk maar 1 bus naar Tamale op een dag. Dus maandagochtend vroeg weer op de Metrobusstation gestaan. Een Ghanese man hielp ons, hij kon wat Nederlands spreken, en zodoende hebben we kaartjes aan de bus kunnen kopen. Dit betekende alleen dat we geen zitplaatsen hadden maar staanplaatsen. Dat maakte ons niets uit, als we maar in Tamale aan konden komen. Het betekende alleen dat we welgeteld 8 uur lang in de bus moesten staan, en dat hebben we volgehouden ondanks een groot stuk slecht wegdek.

Pfffffffff, volgens mij zijn jullie wel moe geworden van al dat gelees. Ik zie dat ik nu aan mijn 4^de pagina ben aanbeland. Dat is een mooie tijd om een eind aan mijn verhaal te maken denk ik zo.

Nieuwe foto's zijn, als het goed is, ook weer te bewonderen op facebook en Reismee.nl

Liefs en groetjes vanuit Tamale, Ghana,

Nancy