Part 8: Travelling in Ghana

Hallo Allemaal

Ik ben nu zo een week aan het rondreizen in Ghana vanaf Tamale. Voordat ik hier over ga vertellen zal ik eerst nog even een korte terugblik doen op mijn laatste 2 weken in Tamale. Er heeft zich namelijk nog een volunteer (vrijwilliger) toegevoegd bij mijn hostfamily. Zijn naam is Jack en komt oorspronkelijk van Engeland maar woont al voor 16 jaar in Duitsland. Jack kan mij weer wat meer leren van de Engelse taal, dat vind ik erg leuk en leerzaam. Jack is 19 jaar en doet zijn vrijwilligerswerk in het Central Hospital. Erg interessant om zijn verhalen hierover te horen. De laatste dag in Tamale voor mij ben ik bij Jack op bezoek geweest in het Central Hospital. Jack heeft me rondgeleid en de verschillende dingen laten zien. Erg interessant om te zien hoe zo'n Ghanese Hospital eruit kan zien en hoe zij tewerk gaan.

Bij Anfaani ben ik er achter gekomen waarom ik soms vrouwen zie met een zwarte hand en zwarte randen om haar voetzolen. Onze wasvrouw had dit en ik vroeg haar wat dit te betekenen had. Het ging allemaal erg komisch maar uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat het is doordat haar man voor de tweede keer is getrouwd, met een andere vrouw welteverstaan. Voor sommige mannen is het gebruikelijk om meerdere malen te trouwen (max. 4 vrouwen) als men de vrouwen maar kan onderhouden.

@Miranda en Jurgen: Ontzettend lief pakket hebben jullie opgestuurd. Anfaani was heel erg blij met de hydrofiele luiers! En erg lekker hoor, de stroopwafels en het drop. De stroopwafels zijn inmiddels al op helaas haha. Ik ben zeer benieuwd hoeveel woorden/zinnen Lynn al kan vertellen!!! Ze heeft overigens een prachtige tekening gemaakt, ik zal deze boven mijn bed hangen haha.

@Mirella: Wat een verrassingspakket heb je gemaakt!! De kinderen van de family waren er erg blij mee. Ik heb een aantal dingetjes, zoals de rammelaar, wat ballonnen, een tennisbal en wat pennen gegeven aan Anfaani. De rest is bij de family beland. Ze waarderen het zeer. Ze vroegen om je emailadres om je hiervoor te bedanken, deze heb ik gegeven. Het zou dus zomaar kunnen dat je van hen een email krijgt toegezonden.

Verder heb ik voor mijn afscheid van de family een zak rijst, groot blik tomatenpuree en een jerrycan met olie cadeau gegeven. Ghanezen zijn erg van het eten en ze waren hier dan ook zeeeer blij mee. Mijn hostfather zei zelfs dat ze mij nu zeker niet meer vergeten. Nou, dat is nou nog eens een mooi compliment. Tevens had ik nog een voetbal voor Jojo en wat ballonnen, bellenblaas en pennen. Ik heb aan Sandra wat kleding gegeven wat ik niet meer meenam op reis. Hier was ze ook erg blij mee. Ze vertelde zelfs dat wat te groot voor haar zou zijn, ze dit aan haar oudere zus Pearl wilde geven.

Ik heb nog een licht gekneusde enkel opgelopen. Ik wilde namelijk een heerlijk koud cola'tje kopen bij zo'n kotje (container shop). Het was net donker geworden maar ik had geen torchlight bij me. Ik liep een trapje af maar zag niet dat hier een kuil in zat. Hier ben ik dus door mijn enkel gegaan. Ik voelde mijn enkel wel , maar het lopen ging goed. Een bepaalde beweging met mijn voet was pijnlijk. Na 3 á 4 dagen was het allemaal weer oke.

Caitlin, de vrijwilligster waar ik de eerste 3 weken op mijn eerste project mee optrok, was voor 3 weken naar Zuid Afrika en was nu voor 3 dagen in Accra alvorens ze naar Schotland zou gaan. Ze heeft mij gebeld om te vragen hoe het met me was en of mijn nieuwe hostfamily en project beviel. Erg lief van haar om mij te bellen.

Ik hoorde een jongen op een fluit spelen. Hij was aan het farmen (hij begeleidde hiermee zijn koeien). Ik had gevraagd om de fluit van dichterbij te bekijken en ik heb uiteraard ook geprobeerd erop te spelen. Het was een kleine versie van de dwarsfluit maar groter dan de piccolo met wel 5 gaten. Het was gemaakt van pvc, erg creatief en ik kreeg er uiteraard ook geluid uit. Het was wel maf om op een stuk pvc te fluiten, maar erg grappig.

Vanuit Tamale ben ik eerst naar Larabanga gereisd. Hier heb ik mijn vlechtjes laten verwijderen. Het zag er niet zo mooi meer uit. Misschien dat ik het later nog een keer in laat vlechten maar dat weet ik nog niet.

Vanuit Larabanga met de bus naar de kruising van Damango en van daaruit de trotro richting Techiman. In Techiman de taxi gepakt naar Nkoranza. In Nkoranza is een terrein waar zo'n 60 gehandicapte mensen (kinderen) wonen. Op dit zelfde terrein zijn een x-aantal hutjes geplaatst waar mensen kunnen overnachten. Het is een erg mooie, relaxte plaats waar je echt even tot rust kunt komen.

Vanuit Nkoranza met een taxi naar Techiman gegaan. In een zeer kleine taxi (ala fiat punto) zaten we met totaal 7 personen (toevallig allemaal Nederlanders) incl. bagage. Dat was echt ff schikken en natuurlijk lachen. Hoe konden we met zoveel mensen in zo'n kleine taxi... Dat werd dus stapelen. Tja, dat kan allemaal hier... Vanuit Techiman naar Kumasi met de trotro. Kumasi is de 2^de grootste stad van Ghana. Het is een zeer drukke stad met mensen en auto's. Ik houd daar niet zo heel erg van, die drukte. Maar aan de andere kant heeft het ook wel weer wat. Hier een nacht verbleven in een guesthouse. Vanuit Kumasi met de taxi naar Lake Bosumtwi gegaan. Hier is een heel erg fijn guesthouse te vinden: Lake Point Guesthouse. Het heeft wat weg van een paradijs. Het is in dit deel van Ghana ook veel groener met beplanting dan het zuiden. Lake Bosumtwi is een natuurlijk verschijnsel. Men verteld dat deze Lake er gekomen is door een meteoriet een miljoen jaar geleden. De doorsnee van de krater is een dikke 10 km. Het water was er heerlijk om in te zwemmen en af te koelen. Ik was de enige blanke die daar rondliep en voelde me net een attractiepark op zich door alle kinderen. De bevolking mag overigens niet met metalen boten het meer op. Het meer wordt namelijk als heilig gezien. Als de mensen gaan vissen zitten ze op houten dikke platen en gebruiken schaaltjes of hun eigen handen als peddels. Erg interessant om dat van dichtbij te zien.

Vanuit Lake Bosumtwi met de taxi terug naar Kumasi gegaan en hier de trotro gepakt naar Koforidua. Hier een nacht verbleven om vervolgens naar de Volta Regio te gaan. In de Volta ligt onder meer de hoogste berg van Ghana. Mountain Afaradjo is 885 meter hoog.

De Volta Region ligt tegen de grens van Togo aan en het plan is om nog helemaal naar het westen van Ghana te gaan, tegen de grens van de Ivoorkust.

Ik laat het hier nu even bij, anders wordt het weer zo'n enorm lang verhaal voor jullie om te lezen. Tot de volgende keer.

Liefs Nancy

Part 7: last 2 weeks in Tamale

Zo, hoe staat het leven in Tamale? Ik kan jullie zeggen dat ik dit met blokletters kan antwoorden: PERFECT!!! Ik geniet hier enorm met alles wat ik meemaak in en rond mijn hostfamily, project, de stad Tamale én al de andere volunteers en Ghanezen waar ik kennis mee mag maken.

Zo heb ik mijn hostbrother (Jojo 12 jaar) en hostsister (Sandra 13 jaar) geleerd om blokfluit te spelen. Mijn hostbrother speelt de drums in de kerk en is dus muzikaal te noemen. Danst ook de hele dag door, lekker beweeglijk. Ze willen graag de song van the Sound of Music leren spelen ‘Do, re mi, my female dear....'. Ik heb de noten en de grepen op papier geschreven. Maar uiteraard zijn ze deze na een week of wat kwijt geraakt...

Ik ben nu 3 keer naar de kerk geweest samen met Jojo en Sandra: Lighthouse Chapel International. Ze hebben 3 verschillende kerken: een kerk voor de adults, kerk voor de children en een kerk voor de youth people. Ik ben de eerste keer bij de adults geweest. Was leuk om mee te maken maar kwam te laat aan. Ik weet nu dat ik a.s. zondag om 08.30 in de kerk moet gaan zitten omdat dan meer dans en zang te beleven valt dan op het moment dat ik binnen kwam. Iedereen kan ook gewoon binnen komen of gaan gedurende de dienst. Het is heel vrijblijvend. Er komen ook veel mensen naar de kerk en je zit niet in houten banken zoals bij ons in Holland maar gewoon op een plastic stoeltje (dat is voor Ghana heel wat). Halverwege de dienst gaan ze in groepjes zitten en praten/discussiëren over het onderwerp waar op deze dag over gebeden wordt waarna ze vervolgens weer in rijen gaan zitten en luisteren naar de gebeden/preek van de pastor. Maar echt totaal anders dan in Holland. Veel temperamentvoller/expressiever. De tweede keer ben ik naar de kinderkerk geweest. Jojo drumde hier op het drumstel. Een aantal kinderen waren aan het zingen. Andere kinderen zaten/stonden bij de stoelen. Zijn allemaal erg netjes gekleed. De kleinste kinderen dragen zelfs al erg nette schoenen met hakje. Met Pasen ben ik naar de jongerenkerk gegaan. Maar omdat het Pasen was waren de jongeren en de kinderen in één kerk. Hier wordt ook lekker wat gezongen, er zijn dan ook een drumstel en toetsen aanwezig met lekker grote geluidsboxen waar het geluid luid en duidelijk uit komt denderen. Geweldig vind ik dat. De voorgangster spreekt uit delen van de bijbel die veel mensen bij zich dragen. Een kerkdienst duurt ongeveer 2 á 2,5 uur maar errug leuk om mee te maken. Als er in Holland op deze manier een kerkdienst uitgevoerd wordt zullen er veel meer jongeren naar toe komen denk ik. Er is mij verteld dat er in Holland ook Lighthouse Chapel International kerken zijn.

Je hebt hier trouwens vele geloven naast elkaar wonen zoals Christen, Katholieken, Moslims, Charismatisch etc. Al deze geloven kunnen prima met elkaar opschieten. Er is geen verwijt naar elkaar toe. Je hoort vanaf 04.00 uur 's ochtends tot een uurtje of 20.00 uur ‘s avonds de vele moskee's al ‘brullen' om de mensen te vertellen dat het tijd is om naar de moskee te gaan. Er staan echt veel moskee's overal en nergens. Moskee's staan soms ook gewoon naast de gewone kerk zeg maar, en dat is geen probleem.

Ik ben met andere volunteers naar het zwembad in Tamale geweest. Het water was niet super schoon maar wel oké. Daarna met hen gegeten in een restaurantje. Nadat ik 's avonds thuis kwam voelde ik m'n buik al wat draaien. Ik wist al dat ik teveel gegeten had. Uiteindelijk naar het toilet geweest en weer terug in bed gekropen. Rond een uur of 00.00 voelde ik me nog steeds niet lekker. Ben toen weer naar het toilet geracet en heb even al mijn eten eruit gespuugd. Zo, dat luchtte ff lekker op! Eindelijk kon ik gaan slapen haha.

Ik heb als ontbijt één keer rijstepap gekregen (gekookte rijst met water) maar dat is toch niet mijn ding om te eten... Verder koken ze lekker eten, pittig maar niet té pittig voor mij. Alle familieleden kunnen koken. Verder valt soms de stroom uit en hebben we geen stromend water. Dat wordt dan douchen met een bucketshower, dat is voor mij geen probleem omdat ik dit al gewend was van Duu, dat mooie ‘in the middle of nowhere' dorp. Ik heb er trouwens geen spijt van dat ik daar voor 3 weken geleefd heb. Het was een hele goede ervaring om dit deel van Ghana mee te maken.

Inmiddels ben ik ook nu 2 keer naar de club geweest in Tamale. Het is boven op het dak van een restaurant. Er komen veel mensen met lekker dansbare muziek die lekker hard wordt afgespeeld. Ondanks dat het op het bovenste dek van een gebouw is in de buitenlucht, zweet je je rot. Er is hier een heel bekende song genaamd: ‘Sodoke' waarop een zeer bekende dans op gedanst wordt: ‘Azonto'. Bijna elke Ghanees ken dit wel zingen en dansen. Erg grappig om te zien. Mijn hostbrother heeft mij ook een aantal moves geleerd van de dans. Het schijnt dat er wel filmpjes te zien zijn via youtube.

Zo nu en dan regent het heel erg hard. Het regenseizoen gaat binnenkort beginnen en dit zijn de begintekenen. Ik sliep eerst bij het raam maar ben midden in de nacht verhuisd naar de andere kant van de kamer omdat mijn bed en mijzelf beregent werd. Eerst dacht ik dat het wel mee viel maar omdat het ook nog eens erg hard waait als het gaat regenen viel het toch wel bar tegen. Midden in de nacht dus aan het spoken geweest met mijn muskietennet etc. Er stonden 2 bedden in mijn kamer en ben dus naar het andere bed gedaan, maar jeetje, wat een verrot bed was dat. Lattenbodem was zeer golvend zeg maar. Na 3 nachten maar weer overgestapt naar mijn eerste bed, dat was weer een hele verademing.

Eindelijk op 7 april mijn eerste kakkerlak gespot. Ik zat hier al lange tijd op te wachten, ik mistte ze wel hahaha. Van andere volunteers had ik verhalen gehoord dat zij enorm veel kakkerlakken zagen als ze naar het toilet moesten 's nachts. Maar ik had daar helemaal geen last van. Maar nu toch de eerste ontmoet. Deze is waarschijnlijk door het riool van de wasbak naar boven gekomen oid. Kakkerlak werd meteen doodgemept door mijn hostmother.

Met andere volunteers wilde we gaan eten bij een restaurant verderop in Tamale. We dachten de naam te weten van het restaurant (Kings Davids ,ik was er 1 keer eerder geweest). Dus de naam verteld aan de taxidriver en hij er naar toe gereden en zette ons af bij Kings Davids. Ik keek om me heen en het leek helemaal nergens op. We vroegen het aan een vrouw waar het echte restaurant was waar wij heen wilde. Zij ging voor ons bellen en op gegeven moment kwam er een taxi aan. Uit het verhaal van de vrouw begrepen we dat het niet heel erg ver zou moeten zijn waar wij heen wilde. Dus toch besloten om maar te gaan lopen en dan zien we wel. Bleek het gewoon aan de overkant van de weg te zijn zo'n 10 stappen verder....... Grrrrr, en dan wilde ze ons nog in een taxi zetten ook... Dat is toch ook wel wat van Ghana, geen stap verder zetten als je het nog met ander vervoer afkan.

2^de paasdag ben ik met andere volunteers naar de Picknick geweest in Karmina Barrack. Ik ben blij dat ik daar heen ben gegaan want het was ontzettend gezellig. Ik had eigenlijk moeten werken in de middag maar heb een vrije dag gevraagd aan de supervisor en hij vond het oké.

De picknick leek op een soort festival in Holland. Muziek, muziek, muziek (drums), eten, eten, eten, mensen, mensen, mensen. Echt enorm gezellig, er hing een erg goede sfeer.

Hebben jullie ooit gezien dat er in een taxi 2 mensen op 1 voorstoel zitten, 4 á 5 mensen op de achterbank en dan ook nog eens 2 mensen in de kattenbak die de klep omhoog moeten houden??? Nou, ik niet, maar hier is alles mogelijk. Als er maar zoveel mogelijk mensen in kunnen.

Ik ben op visite geweest bij een Hebalist (lokale medicijnman). Er zijn Ghanezen die eerst de medicijnman bezoeken alvorens naar het ziekenhuis te gaan. Ze hopen dat de medicijnman hen kan genezen op allerlei gebied. Wat ik ervan begrepen heb is dat ze een offer moeten afgeven zoals een kip, haan, geit, koe oid. Deze wordt afgemaakt en het bloed wordt besprenkeld over de potten met de overblijfselen van het offer. Tevens komen er spreuken aan te pas om iemand beter proberen te maken. Helaas mocht ik nu geen foto's maken van deze potten omdat ik niets bij me had om aan de medicijnman te geven (alcohol). Als ik de alcohol bij me had zou hij deze over de potten met offers besprenkelen. De spullen (potten) welke de medicijnman gebruikt zag eruit alsof het er al jaar en dag ligt te verroesten. De kleur van het roest is het oude bloed van de offers...... Zag er best wel onsmakelijk uit.

Inmiddels is Jack, vrijwilliger uit officieel Engeland maar woonachtig in Duitsland, bij mijn hostfamily komen wonen. Hij is, net als mij, geswitcht van project en familiy omdat hij ook niet het werk deed wat hij graag wilde doen. Door Jack zijn komst moest ik van kamer verhuizen, maar dat was voor mij geen probleem omdat ik nu in ieder geval een werkende ventilator in mijn kamer heb... I'm sorry Jack...

Afgelopen weekend een bezoek gebracht aan de nijlpaarden in Wechiau. Dit was heel erg leuk, spannend, tof etc. We waren uiteindelijk met 6 meiden. Ik zou in eerste instantie met 3 meiden die kant op gaan. Maar er was iets vervelends voorgevallen met 1 van de andere 2 meiden. We moesten namelijk 's ochtends vroeg 04.15 uur op de Metrobusstation staan voor de tickets naar Wa. Ik had, op advies van mijn hostmother, een taxi vooraf geregeld. De andere 2 meiden kwamen van de andere kant van de stad en hadden geen taxi geregeld. Zij dachten dat ze er wel een tegen zouden komen langs de weg, maar dat is dus niet het geval zo vroeg in de morgen wanneer het donker is. Ze hadden daarop besloten om te gaan lopen richting stad in de hoop dat er een taxi voorbij zou komen rijden. Helaas had één van de twee meiden het niet getroffen want zij was tijdens het wandelen beroofd van haar tas. Dit was natuurlijk allemaal erg eng zo in het donker met al die donkere mensen (er liep bijna geen mens op straat). Ze hadden daarop besloten om terug te keren naar hun hostfamily (hun hostfather had hun opgehaald) en om niet meer naar Wechiau te gaan. Ze waren verder niet gewond oid. Advies is dan ook: ga niet alleen of met z'n 2-en in het donker de straat op!!! Of regel een taxi een dag van te voren die je oppikt!!! Ik was daarentegen wel al gearriveerd op het busstation en had al de hele tijd met enige regelmaat telefonisch contact met de andere 2 meiden. Ik voelde me er zelf ook erg naar onder. Maar omdat ik een telefoonnummer had van een Ghanees die ik al meerdere keren had gesproken en ontmoet , had ik hem gebeld. Hij wist ervan dat ik naar Wechiau zou gaan met 2 meiden. Hij was in een ander dorp, richting Wa, en vertelde dat er 2 blanke Nederlandse meiden bij hem waren die ook dit zelfde weekend naar Wechiau zouden gaan. Ik heb toen ook 1 van die meiden gesproken en zij bevestigde dit. Ik heb toen besloten om de bus naar Larabanga te pakken en daar een nachtje te overnachten. De Nederlandse meiden waren hier ook waarna we met z'n 3-en de volgende ochtend naar Wechiau zouden gaan. De volgende ochtend rond 07.00 wachten op de bus die maar niet kwam natuurlijk. Uiteindelijk heeft de Ghanees een lift voor ons geregeld zodat we naar Sawla konden en in Sawla de trotro naar Wa. En vervolgens in Wa een trotro naar Wechiau (we moesten sowieso via Wa reizen). Het was enorm gezellig met deze 2 meiden en hebben enorm gelachen. Zeker de tijd dat we in Larabanga aan het wachten waren op een bus die niet kwam. We waren lekker aan het chillen samen met de Ghanees en zijn vrienden. Dat was echt top. Larabanga is een erg relax en vriendelijk dorpje. Onderweg in de trotro van Sawla naar Wa hadden we nog een buizerd aangereden. De vogel bleef aan de grill plakken maar de driver durfde de vogel niet weg te halen. Een andere oudere passagier heeft de vogel verwijderd. Maar de buizerd was nog half in leven. De passagier sloeg een aantal keer met de vogel op de grond en bracht hem de trotro in. Linda, één van de meiden, zat naast deze man en zag dat de vogel nog steeds leefde. De man probeerde de nek om te draaien maar lukte blijkbaar niet erg want de vogel leefde nog steeds. Uiteindelijk stapte de man uit omdat hij op plaats van bestemming was en nam de vogel mee. Eenmaal buiten sloeg hij weer een aantal keer met de vogel op de grond en hehe, eindelijk was de buizerd dood. Nu had hij tenminste een lekker vers vleesje voor bij het eten zal hij wel gedacht hebben haha. De andere 2 meiden die eerst niet zouden komen, hadden toch wel besloten om te gaan, wij hebben hen ontmoet in Wa, net zoals een meisje uit Noorwegen.

Oja, de hippo's, we hebben een kanotocht gemaakt van in totaal ongeveer 2 uur en hebben in totaal 9 nijlpaarden gespot. Ze waren allemaal in het water dus we konden alleen de bovenkant van hun hoofden zien (oren en ogen). 1 van de 6 meiden heeft een goede foto's kunnen nemen van een hippo met zijn mond open. Zij was ook de enige die dit heeft gezien omdat de kano net aan het draaien was. En ik baal er enorm van dat ik het niet gezien heb want dit wilde ik nou zo graag...... Helaas, ben evengoed wel blij dat ik uberhaupt hippo's heb kunnen spotten. Oja, we hebben trouwens nog geslapen in een guesthouse on the rooftop. Dat was echt leuk om te doen, slapen op het dak. De temperatuur was erg lekker om in te slapen. Een aantal meiden hadden het erover dat ze bijna bevroren zo koud dat ze het hadden... ik vond het heerlijk...

De terug van Wa naar Tamale was nog een hele happening want de tickets waren al uitverkocht voor maandagochtend. Er rijdt namelijk maar 1 bus naar Tamale op een dag. Dus maandagochtend vroeg weer op de Metrobusstation gestaan. Een Ghanese man hielp ons, hij kon wat Nederlands spreken, en zodoende hebben we kaartjes aan de bus kunnen kopen. Dit betekende alleen dat we geen zitplaatsen hadden maar staanplaatsen. Dat maakte ons niets uit, als we maar in Tamale aan konden komen. Het betekende alleen dat we welgeteld 8 uur lang in de bus moesten staan, en dat hebben we volgehouden ondanks een groot stuk slecht wegdek.

Pfffffffff, volgens mij zijn jullie wel moe geworden van al dat gelees. Ik zie dat ik nu aan mijn 4^de pagina ben aanbeland. Dat is een mooie tijd om een eind aan mijn verhaal te maken denk ik zo.

Nieuwe foto's zijn, als het goed is, ook weer te bewonderen op facebook en Reismee.nl

Liefs en groetjes vanuit Tamale, Ghana,

Nancy

snelle reactie

Hallo allemaal

Even snel een klein berichtje over het postadres van mijn hostfamily:

Het adres is wel goed, jullie kunnen wat sturen als je wilt maar houdt er rekening mee dat er zeker 2 weken overheen gaat eer het hier hopelijk aankomt. Om te kijken of er post is gearriveerd moet ik naar de brievenbus in de stad. Dus als je wat opstuurd of toevallig al iets op de bus heb gedaan, laat het me weten, dan weet ik dat ik wat kan verwachten...

Alvast bedank

Oja, in de afgelopen dagen niet heel spannende dingen meegemaakt. Ik ben wel naar de Rooftop/Giddipass geweest. Dat is een dancingclub boven op het dak van een gebouw, in de openlucht. Maar het was evengoed zweten geblazen.

De verwachting is dat ik over 2 weekenden een bezoekje ga brengen aan de hippo's. Ik ben erg benieuwd en wil deze beesten echt graag zien. Ik ga er in ieder geval heen met Nienke, meisje uit Nederland.

En volgende week komt er nog een jongen bij mijn family wonen. Ik heb hem vorig weekend toevallig al ontmoet in town en en dit weekend heb ik hem ook weer ontmoet tijdens een meeting van SYTO. daar heb ik ook nog 3 meiden uit Belgie/vlaanderen ontmoet. Leuk om zo steeds weer nieuwe mensen te ontmoeten.

Nou, byebye voor nu even. Volgende keer weer een verslag van de rest van mijn belevingen.

Liefs Nancy

Part 6: Anfaani Children's Home

Part 6: Anfaani's Children's Home

Ik werk nu ongeveer 2 weken in het weeshuis Anfaani's Children's Home in Tamale. De eerste week heb ik de ochtenddienst van 08.00 - 13.00 uur gedraaid en de tweede week de middagdienst van 13.00 - 19.00 uur. Tevens is er een wasvrouw en een kookvrouw en zijn er ongeveer 8 verzorgers die in wisseldiensten draaien. Er is ook een nachtdienst voor 1 persoon.

Er wonen op dit moment 11 baby's/kinderen. De jongste is 6 maanden en de oudste is even ruim 2 jaar. Er kunnen maximaal 12 kinderen in dit weeshuis wonen. Alle kinderen hebben geen moeder meer omdat deze is overleden. Wel hebben alle kinderen nog een vader. Soms komt de vader op bezoek bij hun kind. Als de kinderen 3 jaar zijn gaan ze bij hun vader wonen.

In de ochtend wordt er begonnen met het baden en aankleden van de kinderen en verschonen van de bedlakens. Daarna wordt er gevoed/gegeten en tot 10.00 uur gespeeld. Van 10.00 - 12.00 is het rusttijd voor de kinderen. De verzorgers liggen dan ook (letterlijk) te rusten op de grond. Een vreemde gewaarwording om dat te zien. Zodra een kindje huilt gaan ze er naar toe en pakken het op en geven het eventueel te eten (de fles). Vanaf 12.00 worden de luiers (katoenen) verschoont en rond 13.00 uur wordt er geluncht. Daarna is het weer speeltijd. Speeltijd is een heel ruim begrip omdat er niet echt goed speelgoed is. Vrijwel alles is stuk of incompleet. Als ik kijk naar hoe de kinderen met het speelgoed om gaan dan kan het ook niet heel blijven. Ze gooien ermee en timmeren er lustig op los, zowel op de grond, op ander speelgoed als op de anderen kinderen. Dat vind ik niet echt leuk om te zien en als ik er wat van zeg kijken de kinderen mij aan met een zeer ondeugende smile op hun gezicht en doen het dan rustig nog een keer grrrr.... Haha. Was ik een keer met ze aan het spelen begonnen ze op mijn hoofd te timmeren met speelgoed en zelfs aan mijn haren te trekken, dat keurde ik uiteraard af maar ze deden het vrolijk nog een paar keer totdat ze begonnen te huilen omdat ik wat hardhandiger werd (dat zijn ze gewend maar dat is niet mijn manier van tot de orde roepen maar hier moet ik soms wel).Vanaf 15.00 - 16.30 uur is het weer rusttijd. Sommige oudere kinderen gaan niet naar bed, dit wordt per dag bekeken. Vanaf 16.30 uur is het weer badtijd en tijd om de nachtkleding aan te trekken en uiteraard schone napkins (luiers). De hele dag door wordt er kleding gewassen en kijk ik of ik daar een handje bij kan helpen met ophangen en weghalen van de droge kleding.

Vanaf een uurtje of 19.00 gaan de kinderen naar bed. Ik mag vaak al rond 18.00 uur naar huis omdat het werk dan al eigenlijk wel klaar is en om 19.00 uur is het buiten donker. Ik vind het werk leuk om te doen, heel wat anders wat ik al eerder vertelde. Het is voor mij een goede ervaring om dit mee te maken. Ik weet nu zeker dat ik dit werk in Nederland niet zal gaan uitvoeren ook al zal het er in Nederland wel wat anders aan toe gaan, maar in grote lijnen blijft het hetzelfde.

Ik ga lopend naar mijn werk, dit is ongeveer 5 minuten als niemand mij onderweg aanspreekt. Dit komt nogal eens voor hier. Vooral de mannelijke Ghanees heeft hier een handje van. Ze willen meteen alles van je weten, waar je woont, wat je gaat doen, of je getrouwd ben, wat je telefoonnr./emailadres/facebook is etc. Soms wel wat vermoeiend. Zodra je je telefoonnummer geeft bellen of sms'en ze elke dag pfffff...

Wat kan het weeshuis gebruiken: katoenen luiers, luchtige kleding van baby tot kinderen van 3 jaar, speelgoed (duplo), pampers (zoals wij die kennen van huggies) etc. Dus als je nog iets over hebt... dan kun je het naar hier opsturen (adres staat in Part 5). Houdt er rekening mee dat er een verzendtijd is van minstens een week. Mijn laatste dag is hier 27 april, houdt dat dus in de gaten.

Vrijdagochtend is er 1 kindje permanent naar zijn stiefvader gegaan. Dat betekend dat we op dit moment de zorg hebben voor 10 kindjes: Sarah, Felicia, Thomas, Elijah, Isaac, Gideon, Theresia, Victoria, Mona en Joel. Josiah is nu weg gegaan. Joel en Josiah zijn een tweeling maar het is erg vermoeiend om hen tegelijkertijd naar ‘huis' tel aten gaan omdat ze nogal vervelend/uitheinig kunnen zijn.

Ik heb tevens een kleine metamorfose ondergaan. Ik heb dreadlocks laten zetten. Ik werd gestoord van mijn haar. Het zat steeds in mijn gezicht en met deze warmte kan ik je zeggen dat het geen pretje is. Nu is alles lekker uit mijn gezicht en dat is erg prettig. Ben benieuwd hoe lang dit een beetje blijft zitten. Misschien doe ik het aan het einde van mijn Ghana tijd nog wel een keer, dat moet ik nog ff gaan bekijken tegen die tijd. Het is hier erg goedkoop om te laten doen in vergelijking met Nederland. Ik heb foto's gemaakt dus jullie kunnen het gaan bekijken op fa cebook hoe het eruit heeft gezien.

Ik heb nog een kippenslachting meegemaakt. Andere vrijwilligers (die dicht bij mij wonen) hadden een haan gekocht in de stad voor 11 Ghana Cedis (ze vroegen er 15 Gcd voor). Deze haan is een dag later ‘geslacht' zoals ze dat in Ghana doen. Ik heb het kippenvlees niet gegeten omdat ze het vlees gingen bewaren voor het diner. Meer verhalend e volgende keer weer.

Nou, groetjes maar weer aan iedereen. Ik hoop dat alles goed gaat bij jullie!!!

Liefs Nancy

Part 5: Tamale

Zo, we zijn zomaar weer 2 weken verder sinds mijn laatste verslag. Ik heb weer het een en ander meegemaakt uiteraard. Als dat niet het geval was geweest dan had het wel saai geweest.

In Duu heb ik een funeral (begrafenis) meegemaakt. Dit gaat gepaard met veel gedrum, gezang en gedans. Vaak begint het 's avonds of 's nachts en het stopt pas na 3 dagen en gaat 24-uur lang door. Gelukkig zijn er wel pauzes tussendoor dat de mensen wat gaan eten en drinken maar daarna gaan ze weer vrolijk verder. De eerste funeral die ik heb meegemaakt was voor iemand die al 3 jaar geleden is overleden. Het schijnt normaal te zijn in deze streek om dood van iemand dan nog steeds te vieren, het gaat hier dan voornamelijk om de presents die de familie krijgt (wat ik ervan heb begrepen). 2 dagen na de eerste funeral begon de 2^de funeral. Caitlin en ik zijn hier ook weer even gaan kijken en dit was precies het zelfde alleen op een andere plek in het dorp. Hier werd ‘gevierd' dat er iemand 1 jaar geleden overleden is.

In het weekend van 3 maart en 4 maart zijn Caitlin en ik met 6 andere volunteers (Jenny en Dave uit USA en Neal uit Israel en 3 meiden uit Duitsland) naar Boabeng-Fiema geweest. Wij zijn hier op een vrijdag aangekomen en hebben geslapen in een guesthouse. Er waren 3 Ghanezen met ons mee die ons deze kant op reden. 's Avonds hebben we in een naast gelegen dorpje een cafe'tje bezocht. Natuurlijk niet zoals je dat in Nederland kent, het was lekker buiten zitten en je kon er een biertje of een shot kopen. Hier heb ik mijn tweede biertje gedronken (de eerste was tijdens de meeting day met andere volunteers de donderdag voor dit weekend). De zaterdagochtend zijn we dus naar Boabeng-Fiema geweest om naar de heilige aapjes en het bijzondere kerkhof te kijken. We werden rondgeleid door een gids die vertelde dat de apen overleden mensen uit de slaventijd zijn, hun geest leeft voort in de apen. En als er een aap overlijdt, regelen de dorpsbewoners een dienst met kistje, doodskleed en gebeden van de fetish priest. Daarna zijn we doorgereden naar Kintampo Waterfalls. Hier konden we 3 watervallen bekijken. De 1^ste is wel aardig om te zien, de 2^de stelt niets voor en de 3^de is mooi. Onderaan de waterval konden we lekker zwemmen, dit was erg verfrissend! Er waren hier ook veel Ghanezen. Er waren een paar scholen op excursie en dat hebben we geweten. Wij waren de enige blanken en we waren een attractie op zich. Wij wilde graag foto's nemen van hun/waterval en zij wilde heeeeel graag foto's nemen van ons. Dat we weer waren in Tamale hebben we geslapen bij de jongens uit de USA en Israel. Dit scheelde ons weer een hoop geld die we anders aan het hotel hadden uitgegeven.

Vanuit Tamale hebben we een trotro gepakt naar Walewale. Dat was nog een hele belevenis want er ontstond een ruzie tussen 2 vrouwen. Ze gaan dan erg tekeer tegen elkaar, gillen, schreeuwen, trekken en duwen niet normaal. En het ging echt werkelijk waar helemaal nergens over. Uiteindelijk zat iedereen en onderweg waren deze 2 vrouwen alweer de dikste vriendinnen door het delen van elkaars eten... Vanuit Walewale de taxi genomen naar Duu. Onze hostfather was niet thuis om ons op te komen halen met de motor. De taxichauffeur vroeg voor een rit van 35 km. Wel 400 GCD. Hier gingen wij natuurlijk niet meer akkoord. Uiteindelijk hebben we 35 GCD betaald. Waarschijnlijk was de chauffeur niet zo goed in rekenen en heeft hij zich vergist want 5 jaar geleden was 35 GCD 35.000,-- GCD

6 maart is het independence day in Ghana dus de dag hiervoor hebben alle schoolkinderen in Duu geleerd hoe ze moeten marcheren. Ik heb hier ook aan meegedaan. Erg leuk met uiteraard drums en zang. Dinsdag en woensdag is de school gesloten en is er dus holiday. Dinsdagavond hebben we bij iemand televisie gekeken naar de independence day in Accra en alle andere regio's van Ghana. De televisie draaide op een generator van diesel want er is geen elektriciteit in Duu. Was erg leuk om dat zo even te zien.

Wat ik trouwens geen leuke klus vindt, is om mijn kleding met de hand te wassen. Wat een ramp zeg. Witte dingen worden nooit meer wit. En als ik een wit shirtje over de waslijn had gehangen buiten waaide het op de grond en zag het alweer rood pffff, werk voor niets gedaan.

Wij zijn met de fiets naar het verderop gelegen dorpje gefietst. Het is zo'n 10 km. Verder en we hebben er ongeveer een uur over gedaan. De road is erg zanderig maar het was wel te doen omdat wij rond 07.00 vertrokken waardoor de zon nog niet zo scherp is. Anders is het echt niet te doen want er is nergens schaduw op de weg. Ik fietste op een bamboe fiets en is afkomstig van SYTO. Het is een soort mountinebike achtig type. Na verloop van tijd deed het zitten op de fiets wel zeer.

Ik heb voor het eerst les gegeven op school. Engelse les en rekenen. Er waren wel geteld 8 kinderen aanwezig (de klas bestaat officieel uit ongeveer 40-45 kinderen). Ik gaf les aan Primary 2, de kinderen hebben een leeftijd van ongeveer 7 - 11 jaar. Het lukte wel aardig. De kinderen die aanwezig waren willen ook echt leren. Het leukste vinden ze om de cijfers en de tekst van het bord te kopiëren in hun schriftjes. Als ze dit gedaan hebben komen ze aan de lerares (madame ..) vragen of ze het goed hebben overgenomen en willen dan dat het gemarkt wordt. De kinderen leren meer door te onthouden dan dat ze daadwerkelijk de letters lezen. Na schooltijd naar het weeshuis gegaan. Er werd hier gekookt voor de lunch en de kinderen komen hier om de lunch te nuttigen. Daarna gaan ze naar hun familie waar ze wonen. Elke dag komen er weer andere kinderen naar het weeshuis voor de lunch.

Ik heb nog op mijn blokfluit gespeeld in de compound. Alle kinderen wilde er natuurlijk ook op blazen. Maar ze blazen niet voorzichtig nee, er gaat een hele wervelwind doorheen met heel veel ‘regen' (spuug). Hele fluit was ondergekwat haha.

Ik heb een kerkdienst meegemaakt van de katholieken. Er werd veel gezongen, gedanst en hele stukken uit de bijbel voorgelezen. Tussendoor roept de priester: ‘Halleluia'. De kerkgangers antwoorden met: ‘Amen'. De dienst duurde ongeveer 3 uur maar dat heb je amper door.

Afgelopen donderdag afscheid genomen van de school en de leraren en afscheid genomen van onze hostfamily. De hostfamily hebben we cadeau'tjes gegeven. Hier was iedereen erg dankbaar voor behalve onze hostfather en hostmother. Zij namen de cadeau's in ontvangst en gaven geen blijk van dankbaarheid.

Het weekend ben ik naar Mole National Park geweest. Dit is een heel groot park. Vanaf het restaurant zagen wij (een groepje blanke mensen) de olifanten lopen. En we hebben een jeepsafari gedaan van 2 uur maar dit viel wel erg tegen. We zagen heel veel antilopen en verder vogels en wilde zwijnen. Helaas geen olifanten op korte afstand. Hier hadden wij wel op gehoopt maar helaas.

Zondagmiddag ben ik door SYTO naar mijn nieuwe hostfamily gebracht. Dit is in Tamale net buiten de stad. De stad is op zo'n 20 min. Lopen maar ik kan ook de taxi pakken. Ik had een zeer warm welkom in mijn familie. Mijn hostmother heet Irene, hostfather heet Samuel (Sammy) en er zijn nog 2 thuiswonende kinderen, Jojo (12 jr.) en Sandra (13 jr.). Ze zijn heel erg open en ik kan ze goed verstaan. Dat is voor mij wel heel erg prettig. Vanochtend om 08.00 voor het eerst naar het weesthuis geweest (Anfaani Children's Home). Ik heb hier gewacht tot 10.30 totdat eindelijk de supervisor kwam. Ik werd geïntroduceerd en ingewijd door een blauw overslagdoek te dragen tijdens het werk. Er wonen 10 kinderen van een paar weken oud tot 2 jaar. Ik heb 2 baby's melk gegeven en verder gekeken wat het werk precies inhoudt. Deze week heb ik dienst van 08.00 - 13.00 en volgende week van 13.00 - 19.00 uur. Werkdagen van maandag t/m vrijdag. Als ik dat zou willen zou ik ook nog op de zaterdag kunnen werken.

Hier zal ik 6 weken verblijven en ik hoop dat het een prettig verblijf zal worden.

Mijn hostfamily heeft een eigen postadres te weten:

P.O Box 488

Tamale N/R Ghana

Dus als iemand iets wil sturen dan is dat mogelijk.

Ik heb zelf ook een Ghanees nummer:+233543919605

Ik hoop dat alles goed gaat in Nederland en dat het beetje bij beetje wat warmer wordt zodat wanneer ik in Nederland aankom, mijn korte broek aan kan houden haha.

Groetjes aan iedereen,

Liefs Nancy

Part 4: Duu

Hallo allemaal

Daar ben ik weer eens sinds een tijdje. Vanuit Accra ben ik met de bus met Airco!! gereden naar Tamale (14 uur). Hier heb ik een nachtje geslapen in een Hotel en de volgende dag (zaterdag) ben ik door Syto gereden naar Duu. Duu is een plaatsje in de middle of nowhere. Er is geen elektra, je kunt er niets kopen van water of food. Helemaal niets. Het is zo'n 35 km van Walewale. In Walewale kun je wel drinken en eten kopen. In Duu woont mijn hostfamily en is mijn project. De weg van Walewale naar Duu is niet van asfalt maar bestaat uit keien/graffel oid. Hier en daar een grote kei op de weg en uiteraar kuilen en heuvels. Om van Duu naar Walewale te komen gebruiken we de motor. Nee, ik rijd niet zelf de motor maar zit achterop bij mijn hostfather Hockett of Uncle Daniel. Ik had het geluk dat er al een andere vrijw. op dit project is, ze heet Catlien en komt uit Schotland. Ze woont hier al 6 a 7 weken. Op het moment dat ik aankwam was de hostfather niet thuis, en ben toen meteen met Kate naar Bolgatanga gegaan om daar te overnachten in een Guesthouse om vervolgens zondag naar Paga te gaan naar de krokodillenpoel. Hier hebben we half op een krokodil gezeten. Was leuk maar niet echt heel bijzonder. Als dank kreeg de krokodil een kuiken toegeworpen om te verorberen.

Maandag kwamen we terug in Duu met 2 motors. Het is een hele trip van Walewale naar Duu, de trip duurt zo'n uur tot anderhalf uur. En het kan ook zeker voorkomen dat de motor onderweg meer dan eens stuk gaat. De weg is niet overschaduwd met bomen dus je rijdt voordurend in de zon. Gelukkig wel met een briesje wind. Het is hier zo'n 40 graden overdag.

Dinsdag met Kate naar de school geweest. Kate vertelde mij dat het niet echt weeshuis werk is maar meer leraar op een school. Ik wilde eerst weleens zien hoe zij dat deed. Er zitten zo'n 40 tot 50 kinderen in de klas. Er zitten geen ruiten in de ramen. Leraren zijn er bijna niet, en anders komen zij pas dinsdag aan en gaan vrijdagochtend alweer weg. En als er al leraren aanwezig zijn wordt er volgens mij amper les gegeven. Kinderen in de klas schreeuwen met elkaar, stoeien, maken ruzie. Hier moet je dus proberen door te komen met je stem om hen les te kunnen geven. Ondertussen zijn er buiten ontzettend veel kinderen die geen les hebben en dus altijd 'break' hebben. Zijn hangen in de ramen in de klas en praten/schreeuwen/dagen de kinderen in de klas uit. Kinderen in de klas lopen ook veel heen en weer. Ik heb geen idee of ik dit wel kan en wil, want ik heb immers niet voor niets gekozen voor een weeshuis en wilde niet als leraar te werk gaan. Maar we zullen zien. Dinsdag kwam mr. Hockett thuis van zijn tripje. Dit was de eerste dag dat ik hem daar ontmoette. Het is een erg vreemde man. Hij leidde mij niet rond in het dorp/de familie/de school/het weeshuis. Kate heeft dit allemaal voor mij gedaan. Hij praat erg binnensmonds waardoor ik hem erg moeilijk kan verstaan. Hij praat ook overigens bijna alleen maar tegen Kate.

Woensdag waren we op school en maar er was niets te doen want er was meeting van de ouders van de kinderen. Dus hingen daar maar een beetje rond (er is school van 09.00 - 13.30 uur).Donderdag naar Tamale voor een meeting met andere vrijwilligers die in het noorden hun werk doen. Dit is vanuit Syto. Ik vond dit erg leuk, hier nederlands ontmoet. Dit weekend gaan ik en Kate met wat andere mensen naar de waterfalls en de apen. Dit is richting Kumasi.

De hostfamily bestaat uit vele mensen waaronder veel kinderen. Als je buiten onder een boom wil zitten voor verkoeling staan er binnen no time 20 kinderen op je lippen. Ze willen allemaal dat je foto's van hun maakt.

Ik heb gesproken met Syto en heb besloten om mijn project te wijzigen per 16 maart. Kate verlaat dan ook het project. Ze gaan me dan plaatsen in een echt weeshuis.

Het gaat verder goed met me. Het Engels gaat me al aardig goed af.

In het weekend van 17 maart ga ik waarschijnlijk met Jelmer (ned.) een paar dagen naar Mole National Park).

Diarree hoort erbij natuurlijk. Ik hoop dat ik hier snel vanaf ben. Vandaag heeft het geregend. Lekker cool!!

Ik heb nu nog 3 min. Wil jullie nog veel meer vertellen maar dat gaat mij nu niet meer lukken.

Wil jullie ook nog wel foto's laten zien maar ben mijn kabeltje vergeten van het fototoestel helaas.

Wieweet komen ze nog wel eens. Anders als ik weer thuis ben.

Liefs allemaal

Iedereen de groeten!!!!!

Nancy

Part 3: last time for now in Accra

Hallo allemaal

Ik begin even met vandaag, want we zijn vandaag naar de Makola Markt en de art Centre geweest. De Makola markt ligt centraal in de stad Accra en daar zijn, zoals gewoonlijk, heeeel veel mensen te vinden. Het is een hele grote markt waar heeeel veel spullen worden verkocht zowel eten als kleding en vele andere dingen. Ghanezen komen er van heinden en verre om hun waar op de markt te kopen en dit elders weer te verkopen langs de kant van de weg. Ze verkopen zelfs tussen de auto's door, zeker als de auto's op straat in de file staan. Je kunt als ware je boodschappen doen uit het raampje van je auto.

In de Art Centre zijn we wel uit de auto geweest en hebben daar gelopen om te kijken. Ze maken daar allemaal gadgets en kleding en verkopen. Heel veel mensen hebben daar hun eigen kleine winkeltje van ongeveer 3 bij 7 meter. Meer zal het echt niet zijn. We hebben daar dus rond gelopen en alle verkopers proberen je aandacht te trekken en hopen dat je wat koopt.

Verder hebben we RedRed gekookt. Het is een gerecht met bonen, ui, tomaat, spicy taste en gebakken bakbanaan of iets in die trant. Het smaakte erg goed.

Vanmiddag visumverlenging aangevraagd. We hebben deze nl. voor 60 dagen gekregen dat we in Ghana aankwamen en ik moest er dus nog 30 dagen bij krijgen. Hiervoor hebben we pasfoto's moeten laten maken. 6 pasfoto's kostte 5 Cedi's . Dat is erg goedkoop.

Verder nog meer informatie gekregen over de hostfamily en het project. Mijn hostfamily woont in een compound. Een compound lijkt op een kiboets als in Israel. Een aantal families die dicht op elkaar wonen en die gebruik maken van 1 of hoogstens 2 badkamers/toiletten. Als het goed is er nog een vrijwillliger bij deze familie. Het zou wel kunnen zijn dat ik de enigste ben op het project: weeshuis maar dat konden ze me niet verzekeren.

Ik zal morgenochtend om 04.00 wakker worden en om 05.00 uur moet ik klaar staan samen met de andere 2 jongens. De 2 jongens zullen met elkaar mee reizen naar hun project. Deze is in het zuiden van Ghana, relatief gezien dicht bij Accra. Ik zal, denk ik, alleen richting het Noorden vertrekken. Gelukkig wordt ik gereden en hoef ik dit niet op mezelf te doen. In Tamale zal ik een nachtje verblijven omdat de rit te lang duurt. Van Accra naar Tamale zal ongeveer 12 uur duren en daarna naar Walewale nog eens een uurtje of 4 denk ik. Deze rit kan natuurlijk niet gemaakt worden zonder dat er hobbels en kuilen in de weg zitten. Dus het zal wel een onrustige rit worden :( Ik ben zeer benieuwd. Wat wel weer een voordeel is dat ik meteen het hele land kan zien en juist ook de verandering van het landschap van Ghana. Ik ga nl. richting de Savanna, de droogte en hoe meer naar het noorden hoe armer ze daar zijn/leven.

Pffffooooeee, ik moet nu alweer nadenken wat we gisteren gedaan hebben.....Gelukkig heb ik het wel opgeschreven in mijn schriftje maar die heb ik op dit moment niet bij me. Even denken..... We hebben in ieder geval weer Twi lessen gevolgd. Voor mij niet zo interessant omdat ze in het Noorden deze taal bijna niet spreken. Verder hebben we geschiedenisles gevolgd over Ghana, wat ik niet erg interessant vindt. Aardrijkskundeles hebben we ook gehad. Ghana bestaat uit 7 regio's onder andere. Dit vond ik wel weer interessanter. Maar wat ik het meest interessant vond waren de hotspots die verteld zijn waar wij, vrijwilligers naar toe kunnen gaan.

's middags hebben we Drum en dansles gehad. Dit was ook leuk om te doen. Maar het bespelen van de Djembee is voor mij niet nieuw. In Nederland heb ik dit ook al eens gedaan. Wel is het zo dat we een traditioneel drumsound hebben geleerd, zowel de mannelijke als de vrouwelijke sound (male and female). De dans die we hebben geleerd is uiteraard ook typisch Ghanees. Ik denk alleen dat ik dit niet voor drie maanden kan onthouden. Dus zal ik het niet kunnen showen aan jullie denk ik haha.

Gistermiddag heb ik met Martin geluncht in een lokaal eetgelegenheid. Het zag er allemaal erg primitief uit en ik vroeg me af of het eten wel goed bereid zou worden zonder dat ik er ziek van zou worden. Maar het was heet dus dan zit het meestal wel goed. Het was goed eten en niet zo duur als waar we maandag- of dinsdagmiddag hebben gegeten. Er zat alleen een stukje vis bij. Ik had er wat van genomen maar heb dit laten liggen. Zat vol graten en dat is echt niets voor mij. Wel erg leuk om dit zo mee te maken, als enige blanke tussen al die zwarte mensen haha. Gisteravond hebben we gegeten hier vlak bij het Hostel. Ik had spaghetti bolognese. Je kan er hier ook nog Kip bij krijgen maar dat hoefde ik niet. Ik had er wel nog ander vlees bij. Maar dit vlees was voor mij echt niet te eten... zat vol met harde dingetjes bleh. Dit heb ik dus ook laten liggen.

Nou, morgen vroeg uit de veren en dan veel zitten, zitten en nog eens zitten.

tot de volgende keer !!!!!

Liefs Nancy

Part 2:

Akwaabee (=welkom)

Vandaag weer lekker vroeg uit de veren, goed geslapen. Ik was wel al vroeg wakker geworden, hoe vroeg dit was weet ik niet maar buiten was het al licht. Ik durfde niet op mijn horloge te kijken omdat ik bang was dat de wekker bijna af zou gaan. Maar het duurde toch nog een tijd voordat de wekker af ging gelukkig.

We hebben vandaag les gekregen in de taal Twi. Maar helaas kan ik daar weinig gebruik van maken omdat ik helemaal naar het Noorden ga en ze daar geen Twi spreken :( Verder hebben we medische les gehad zoals over malaria (ofcourse), infecties, HIV, diarree etc. Oja, ook nog een ingewikkeld verhaal gehoord over hoe de namen van de mensen tot stand komen. De mensen hebben hier soms wel 3 tot 4 namen al is het niet meer. Elke naam heeft wel een verwijzing ergens naar. Wat er onder andere in voorkomt is de dag van je geboorte (ma-di-wo etc).

We zijn vanmiddag naar een plastic recycling geweest. Hier verzamelen ze al het plastic (waterzakjes, papiertjes van snoep en ijs etc. ) Ze maken dit schoon en maken er handige producten van . Dit allemaal met de hand en de naaimachine uiteraard. Het ziet er erg goed en stevig uit. Ik heb er een klein portemonneetje van gekocht. Een andere reiziger (Hollandse) die hier in het Hostel verblijft vertelde mij dat dit ook in de wereldwinkel te koop is in Holland.

Zo, eten is weer naar binnen: rijst met kip. Helaas blijf ik een hard stukje kip in mijn keel voelen. Ik hoop dat deze snel weg is...het voelt niet fijn.

Byebye to the next time we've meet each other haha...

Greetz Nancy